وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ بِخَوَاتِمِ الْخَيْر :

يَا مَنْ ذِكْرُهُ شَرَفٌ لِلذَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ. فَإِنْ قَدَّرْتَ لَنَا فَرَاغاً مِنْ شُغْلٍ فَاجْعَلْهُ فَرَاغَ سَلَامَةٍ لَا تُدْرِكُنَا فِيهِ تَبِعَةٌ، وَ لَا تَلْحَقُنَا فِيهِ سَأْمَةٌ، حَتَّى يَنْصَرِفَ عَنَّا كُتَّابُ السَّيِّئَاتِ بِصَحِيفَةٍ خَالِيَةٍ مِنْ ذِكْرِ سَيِّئَاتِنَا، وَ يَتَوَلَّى كُتَّابُ الْحَسَنَاتِ عَنَّا مَسْرُورِينَ بِمَا كَتَبُوا مِنْ حَسَنَاتِنَا وَ إِذَا انْقَضَتْ أَيَّامُ حَيَاتِنَا، وَ تَصَرَّمَتْ مُدَدُ أَعْمَارِنَا، وَ اسْتَحْضَرَتْنَا دَعْوَتُكَ الَّتِي لَا بُدَّ مِنْهَا وَ مِنْ إِجَابَتِهَا، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْ خِتَامَ مَا تُحْصِي عَلَيْنَا كَتَبَةُ أَعْمَالِنَا تَوْبَةً مَقْبُولَةً لَا تُوقِفُنَا بَعْدَهَا عَلَى ذَنْبٍ اجْتَرَحْنَاهُ، وَ لَا مَعْصِيَةٍ اقْتَرَفْنَاهَا. وَ لَا تَكْشِفْ عَنَّا سِتْراً سَتَرْتَهُ عَلَى رُءُوسِ الْأَشْهَادِ، يَوْمَ تَبْلُو أَخْبَارَ عِبَادِكَ. إِنَّكَ رَحِيمٌ بِمَنْ دَعَاكَ، وَ مُسْتَجِيبٌ لِمَنْ نَادَاكَ .

ترجمه دعا :

اي آن كه ياد تو يادآورانت را بزرگي دهد، و اي آن كه سپاس تو سپاسگزارانت را رستگار كند، و اي آن كه فرمانبرداريِ‌تو فرمانبردارانت را رهايي بخشد، بر محمد و خاندانش درود فرست؛ و با ياد خود، دل‌هاي ما را از هر ياد ديگري بپرداز؛ و با سپاس خود، زبان‌هاي ما را از هر سپاس ديگر، و با فرمانبرداري خود، اعضاي ما را از فرمانبرداري ديگران بازدار.
اگر براي ما فراغتي مقدّر كرده‌اي، آن را فراغتي بي‌گزند و سالم قرار ده كه وبال نياورد و دل‌هايمان را نميراند، تا فرشتگاني كه گناهان ما را مي‌نويسند، با كارنامه‌اي سفيد و تهي از تيرگي‌هاي گناه از پيش ما به سوي تو برگرداند، و فرشتگاني كه كارهاي نيك ما را مي‌نويسند، شادمان از آنچه در كارنامه‌ي ما نوشته‌اند، پيش تو آيند.
چون روزهاي زندگي ما سپري شود و مدت عمر ما به سر آيد و فراخوانِ تو ما را فرا خوانَد ـ همان كه از اجابت آن چاره و گريزي نيست ـ بر محمد و خاندانش درود فرست و چنان كن كه آنچه فرشتگانِ نويسنده براي ما رقم مي‌زنند، به توبه‌اي مقبول خاتمه يابد، تا پس از آن ما را به سبب گناهي كه كرده‌ايم و نافرماني‌اي كه بدان آلوده گشته‌ايم، باز نداري،
و در آن روز كه از رازهاي پنهان بندگانت پرده بر مي‌داري، پيش چشمِ همگان، پرده از گناهان ما بر نداري.
تنها تويي كه با هر كس تو را بخوند، مهر مي‌ورزي، و به هر كس كه تو را ندا دهد، جواب مي‌گويي.