غزلی از قاسم انوار
خرد مست است و دل مست و جان مست
به    سودایت     روان     ناتوان       مست
ز حد    بگذشت     مستی های    ذرات
فلک مست و زمین مست و زمان مست
بیا      در باغ     و    شور     بلبلان     بین
سمن مست و چمن مست ارغوان مست
شراب     ناب      رحمت    را   چه گویم
کز    او    دلداده   مست و دلستان مست
ز    دنیا     تا   به     عقبی     گر     ببینی
همه   ره کاروان   در کاروان       مست
جهان     مست اند    و از   مستی   ندانند
جهان   اندر جهان اندر   جهان    مست
به قول قاسمی   این سُکر    عام    است
خرد مست و یقین مست و گمان مست