آب مغفرت

قال النّبی صلی الله علیه و آله : اُمَّةٌ مُذْنِبةٌ وَ رَبٌّ غَفَورٌ. راویان می گویند که: این خبر بر در بهشت نبشته است. چون آن جا که بهترین جای هاست و جمله خلایق را بر آن دیدار است، مدحت ما این است که: «أمَّةٌ مُذنبةٌ و رَبٌّ غَفَورٌ» چنان واجب کند که ما نیز هم فخر بدین کنیم و معترف آییم که: ما آلوده گناه ایم، جز به آب مغفرت تو پاک نگردیم، تا اعتراف بر توبه کار ما بالا دهد، و سر و سالار هم مطیعان درگاه گردیم. و سبق از همه مقرّبان درگاه الله ببریم، چنان که خاصگان درگاه را در یاد آورد: التَّائِبُونَ العابِدُون تا آخر آیت، و رقم دوستی بر هیچ کس نکشید از اجناس خلق مگر بر این قوم که ایشان از آلایش خویش خبر دارند.

و از سر آن ندامت و اعتراف آرند و توبه کنند، تا لا جرم در شأن ایشان می آید: اِنَّ اللهَ یُحِبُّ التَّوابِینَ و یُحِبُّ الْمَتَطَهِّرینَ. و مهتر صلی الله علیه و آله می گوید: التَّائِبُ مِنَ الذَّنْبِ کَمَنْ لا ذَنْبَ لَهُ. و مردمان در مثل گویند: توبه نکند پیشه ور از پیشه خویش. اکنون خداوند ما اکرم الاکرمین است و ما لئیم و بدکار و تو غفوری و غفّار. ما مذنب و جافی و خاطی. صنعت و پیشه تو: رحیمی و کریمی و ستّاری و پیشه ما: عصیان و نسیان و لئیمی. (ص 157)

بار خداوندا! ما در پیشه خویش هیچ تقصیری نکردیم و انبارهای: گناه و عصیان و جفا و خطا بر هم نهادیم. اکنون به اعتراف و ندامت و توبه و عجز پیش آمدیم و خطا کردیم.

الهی! چنان که ما در پیشه خویش و در بد بندگی درست آمدیم به جود و کرم و لطف و رحمت تو امید داریم که ما را قبول کنی و به حقّ آن که ارحم الرّاحمینی بر ما رحمت کنی، یا اله العالمین و یا ارحم الراحمین. (ص 158)