نی هزار ناله

^{چون نی هزار ناله بود در گلو مرا}

^{کو همدمی که پر کند از گفتگو مرا}

^{من شهربند غربت و او بخت سوز غم}

^{با یار خویش فرصت دیدار کو مرا؟}

^{مه خفت و شمع مرد و شب بی سحر رسید}

^{جامم به سنگ خورد و تهی شد سبو مرا}

^{از خاطرات گمشده در دورگاه عمر}

^{باغ بهشت میشکفد پیش رو مرا}

^{چشم من است و اشک غم و گلبن مراد}

^{باشد که بردمد گل یک آرزو مرا}

^{چون نقش سرنوشت در این سینه مانده است}

^{عشقی که گریه میشکند در گلو مرا}

^{ای کوکب امید به شبهای من بتاب}

^{فانوس راه باش در این جستجو مرا}

^{هرشب نگاه روشن و پاک ستارگان}

^{میخواند از دریچه ی چشمان او مرا}

^{دور از لبی که جان به لب آمد ز دوری اش}

^{چون نی هزار ناله بود در گلو مرا}

^{فریدون مژده}

+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم مهر ۱۳۹۴ ساعت 8:39 توسط قلمرو معرفت |

بنام خداوند بخشنده مهربان
سلام دوستان عزیزم هدف از ایجاد این صفحه گرد آوری و در اختیار گذاشتن مسائل عرفانی می باشد اگر خداوند عمر بدهد از شما دوستان عزیز استدعا دارم که دعا کنید در این راه خدا وند تبارک و تعالی به ما توفیقاتی بدهد تا بتوانیم قدمی در این راه برداریم . رسول حکیم پور
سخني با دوستان :
ای دوستان هم طریق ما این ناله فراتر از ناله شماست،من به دنبال خویشم ،به دنبال حقیقت ناب ،یک چیز فراتر از بودنم ،دانستن ،شوق زندگی من وبی او مرگ من ،باید از چیز هایی گذشت باید پتک زمان دید تا آبدیده شد در گذر زمان ،وهدف شاید در چند قدمی ماست.

ما گمشده این خاک هزار ساله هستیم با همه اعقاید من در اوردی سنت ها وتنها یک حقیقت وآن هم نا دانسته در پیش ما ،ونمی دانم حقیقت چیست جز توصیف ووصف آن ،وزمان تیک تاک امان از ما بریده وزندگی مثل یک روح پلید بر افکارات ما تورانداخته وانسان های متعصب بر ما چنگ تفکر افکنده اند .وتفکر از ما رنگ باخته ،وقلمرو انسان افسانه وار گشته است .پیش از این سخن روانیست ،که دل در همیت فکر خویش باشم وکوله بار برداشت ومثل بودا در پی حقیقت گشت .بدرود .امید دارم به خوشی حقیقت برسی نه اینکه در خوشی دروغگویی این جهان لانه خوش کنی .
کدامین را، راه بودن من حقیقت من هست، در این مه آلود تاریک

چه غریب ماندی ای دل‌! نه غمی‌، نه غمگساری
نه به انتظار یاری‌، نه ز یار انتظاری

غم اگر به كوه گویم، بگریزد و بریزد

كه دگر بدین گرانی نتوان كشید باری

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان

كه به هفت آسمانش نه ستاره‌ای‌ست باری

دل من‌! چه حیف بودی كه چنین ز كار ماندی

چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاری

نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند

دل آبگینه بشكن كه نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم كه مگر گلی بخندد

دگر ای امید خون شو كه فرو خلید خاری

سحرم كشیده خنجر كه:چرا شبت نكشته ست

تو بكش كه تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشك همچو باران ز برت چه برخورم من‌؟

كه چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی

بگذار تا بمیرد به بر تو زنده‌واری

نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر بر آرم

منم آن درخت پیری كه نداشت برگ و باری

سر بی‌پناه پیری به كنار گیر و بگذر

كه به غیر مرگ دیگر نگشایدت كناری

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها

بنگر وفای یاران كه رها كنند یاری

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها

BLOGFA.COM

سایت قلمرو معرفت/ ghalamrowmarefatsite

ان الله جمیل و یحب الجمال و هوالاجمل الجمالات