فتحعلیخان صبای کاشانی
فتحعلیخان صبای کاشانی با نام کامل فتحعلی خان ضرابی دنبلی شاعر و نویسنده ایرانی در سال ۱۱۷۹ هجری قمری کاشان چشم به جهان گشود.کتاب گلشن صبا از اثرات این نویسنده بزرگ ایرانی است که شهرت فراوان یافت.او ملکالشعرای دربار فتحعلیشاه قاجار بود.او در سال ۱۲۳۸ هجری قمری درگذشت.
نمونه ار از اشعار او
| شنیدم یکی موبد سالخورد | در آن دم که روشنروان میسپرد | |
| تن پاکش از تابش آفتاب | چو موم اندر آتش، چو شکر در آب | |
| یکی گفتش: ای پیر دیرینه روز | تن از تابش آفتاب به سوز | |
| نبستی چرا در سرای سپنج | سپنجی سرایی پی دفع رنج؟ | |
| بنالید و گفتا: در این روز کم | گر آسایش از سایه نبود چه غم | |
| بزرگان چنین از جهان رستهاند | نه چون ما دل اندر جهان بسته اند | |
| چو صاحبدلی بر جهان دل منه | چون صفحه تمام شد ورق برگردد | |
| اینجا نبود هیچ مرادی به کمال | به بیهوده گل بر سر گل منه |
+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم خرداد ۱۳۸۹ ساعت 15:50 توسط قلمرو معرفت
|
بنام خداوند بخشنده مهربان